Welkom op de website van
Hand in Hand vzw
Wie zijn we?
Hand In Hand werd in 1976 opgericht met als doel huisvesting en begeleiding te bieden aan mensen met psychische kwetsbaarheid.
In de loop der jaren is Hand In Hand geëvolueerd van een autonoom initiatief naar een door de overheid erkend Initiatief voor Beschut Wonen voor 16 plaatsen. Het is partner in het Samenwerkingsverband IPSO-GENT (samen met vzw De Wende, het Centrum voor Geestelijke Gezondheidszorg vzw Eclips en de psychiatrische afdeling van het UZ Gent).
Samen beheren we 21 plaatsen voor Beschut Wonen.
Folder: Folder.pdf
Visie
De visie van Hand in Hand is verankerd in de Rehabilitatiegedachte.
Vertrekkend vanuit de vraag van de bewoner en rekening houdend met zijn/haar mogelijkheden wordt gewerkt aan het (terug)vinden van een zinvolle plek in de samenleving.
De rehabilitatiegedachte vormt het uitgangspunt van vzw Hand In Hand. Vertrekkend van de vraag van de persoon en rekening houdend met zijn/haar mogelijkheden wordt gewerkt aan het (terug)vinden van een zinvolle plek in de samenleving.
Om de visie van vzw Hand In Hand te verduidelijken, volgt een fragment uit het boek van Petry & Nuy (1997). Dit fragment sluit nauw aan bij onze visie.
“Rehabilitatie kan gezien worden als het opnieuw centraal stellen van het dagelijks leven, gestuwd door de vraag hoe men kan bereiken dat mensen die zo langdurig lijden, deze dagelijksheid weer onder ogen willen komen, kunnen dragen en daaraan ook nog plezier kunnen beleven. Het gaat niet alleen om een ‘zinvolle dagbesteding’, het gaat om menselijke steun en warmte, om bescherming, om contacten met ouders en vrienden. Het gaat om de dagelijkse herhaling, de sleur die op zichzelf ook weer houvast en rust geeft. Het gaat om het regelen van financiële problemen, het aanschaffen van kleding, het schoonmaken van de kamer of de woning, om het verzorgen van een warme maaltijd en om ontspanning in de avonduren. En hoe breng ik het komend lange weekend door? Het gaat enorm iemand te woord te staan, een praatje te maken, hem gerust te stellen, tijd te nemen voor iemand die het moeilijk heeft. Het gaat erom met iemand samen de voor hem belangrijke personen (familieleden, vrienden) te bezoeken, of met hen te praten zodat zij zich betrokken weten bij het dagelijks leven van hun ziek familielid; het gaat erom de ander, de chronische patiënt, te bejegenen op een wijze die geen misverstanden oproept omtrent de intentie, zodanig dat hij ondervindt een gelijkwaardige te zijn en gerespecteerd wordt zoals hij gewoon is de psychiater te respecteren. Het gaat erom een gemeenschappelijke, dagelijkse taal met elkaar te spreken en geen taal die alleen verstaanbaar is door collegae en die daarom voor patiënten en hun familie een ondoordringbare façade is. Een taal die niet ook van de patiënt is, is een taal die linies trekt, die hiërarchisch is en daarom blind blijft voor allerlei details in het alledaagse. Wie oog heeft voor details, die neemt de tijd, en wie de tijd neemt, die stelt zich in op de tijd en het tempo van de betrokkene en zijn familieleden (Petry & Nuy, 1997).”
“Voor het langdurig begeleiden en behandelen van mensen met chronisch psychiatrische problematiek heeft men geen medisch specialisten nodig, maar specialisten van het dagelijks leven, mensen met hun hart op de goede plek. Specialisten van geduld (Petry & Nuy, 1997). “
